De grootste aardappelprovincie van Canada discussieert druk over aanpassingen van de regels met betrekking tot grond. Dit omdat telers nu maar een areaal van maximaal 1.000 acres - 404 hectare- mogen bezitten, dat meldt de Farm Credit Canada.

Hebben akkerbouwers in de kleinste provincie van Canada meer land nodig om economisch en milieutechnische houdbaar te blijven?  Dat is de vraag die deze dagen gesteld wordt op de Prince Edward Islands(PEI), het gebied waar de meeste aardappelen verbouwd worden.

Op de PEI eilanden heeft de naam de kleinste jurisdictie van Canada te zijn en het dichtbevolkste gebied te kennen. Als resultaat daarvan zorgt grond altijd voor veel commotie.

De afgelopen 35 jaar heeft Lands Protection Act ervoor gezorgd dat boeren maar een maximum van 1.000 acres -404 hectare- land mogen bezitten. Voor coöperaties wordt het landeigenaarschap beperkt tot 3.000 acres, 1.214 hectare. Onder beide regelingen valt eveneens het leasen en pachten van grond.

De regering van de PEI is nu van plan de regelgeving weer onder de loep te nemen. De twee boerenorganisaties van het land hebben al hun mening kenbaar gemaakt.

De PEI organisatie voor landbouw willen dat de limieten worden verhoogd tot 1.500 acres voor individuen en 4.500 voor coöperaties. Zij beargumenteren dat door te melden dat een modern bedrijf meer grond nodig heeft in verband met teeltrotatie.

Voor aardappelproducenten Morley Wood kwam tijdens de algemene vergadering met een voorstel voor verandering op de jaarlijkse vergadering in januari. Hij gaf aan dat hij het fijn zou vinden als er alleen akkerbouwgrond bijgesloten zou worden bij het totaal.  Hij zegt dat wanneer de term akkerbouwgrond niet aan de definitie wordt toegevoegd producenten op een ongelijk speelveld terecht komen.

'De ene producent heeft maar 550 acres van het totale areaal van 1.000 acres welke ze kunnen gebruiken, terwijl een andere producent misschien 950 acres in gebruik heeft', laat Wood op een vergadering weten. 'De wereld van nu ziet er heel anders uit dan toen de regelgeving werd ingevoerd.'

Echter de Nationale Boerenbond is tegen de zet. District directeur Elwin Wyand is bezorgd dat de verandering de grote coöperaties gaat toestaan om meer land in hun bezit te krijgen. Wyand zegt dat veranderingen aan de wetgeving van 2009 waren exclusief grond met bomen en bufferzones.

'Waarom moeten boeren hun areaal uitbreiden en harder werken voor minder inkomsten?', vraagt hij zich af. Hij geeft tevens aan dat de veranderingen ingaan tegen het werk wat wordt gedaan om meer jonge boeren te krijgen. Wanneer boerderijen in grote gaan toenemen geeft hij aan dat jonge ondernemers niet meer over voldoende financiën beschikken om de bedrijven in hun bezit te krijgen. 'De NFU is bang dat buitenlandse investeerders de grond in hun bezit kunnen krijgen en deze gaan gebruiken voor speculatie.'

Landbouwminister George Webster zei tijdens een vergadering 'dat het duidelijk is dat de wetgeving moet veranderen.' Webster is zelf een voormalige akkerbouwer en realiseert zich dat boeren meer grond nodig hebben voor een teeltrotatie van 1 op 3 jaar of een rotatie van 1 op 4 jaar. Hij geeft aan dat de regering nu al grond met een gevoelig milieu uit het bestand heeft gehaald.

'Ik begrijp de noodzaak van schaalvergroting voor het rendement. We hebben een stevige discussie nodig over dit onderwerp.'