|
In een omvangrijke brief met veel bijlagen over het stikstofbeleid laat minister Van Essen (Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur) zien dat hij wil meedenken met de sector. Tegelijkertijd zijn de plannen harde ingrepen om tot vergunningverlening te komen, maar ontbreekt een echte toekomstvisie op leefbaarheid. Door op het laatste moment eisen voor grondgebondenheid mee te nemen, wat eigenlijk niet bij het stikstofbeleid hoort, wordt een bijna onhaalbaar element toegevoegd. Dit punt moet herzien worden. Ruimte voor sturing via management Positief is ook de aandacht voor het vergunningenbeleid, al is nog onduidelijk hoe gedupeerde bedrijven, met name de PAS-melders en interimmers die er het langst op wachten, hun vergunning concreet gaan krijgen. Zwaar offer in de bufferzones Onhaalbare grondgebondenheid raakt inkomen Dit is voor melkveehouders totaal onhaalbaar. Op deze droge gronden is 60% al een enorme uitdaging. Maar dit zou nog mogelijk zijn, bijvoorbeeld door samen te werken met akkerbouwers. De huidige 85%-eis biedt echter nul perspectief, raakt het inkomen hard en heeft niets met stikstof te maken. Immers voor een lage ammoniakuitstoot voer je naast gras liever iets anders. |
© DCA Market Intelligence. Op deze marktinformatie berust auteursrecht. Het is niet toegestaan de inhoud te vermenigvuldigen, distribueren, verspreiden of tegen vergoeding beschikbaar te stellen aan derden, in welke vorm dan ook, zonder de uitdrukkelijke, schriftelijke, toestemming van DCA Market Intelligence.
Dit is een reactie op het Boerenbusiness artikel:
[url=https://www.boerenbusiness.nl/column/10916485/grootste-angel-stikstofbrief-zit-in-grondgebondenheid]Grootste angel stikstofbrief zit in grondgebondenheid[/url]
Wie moet al dat gras opeten als al het vee weg is rond N2000? Vegans?Dit is een reactie op het Boerenbusiness artikel:
[url=https://www.boerenbusiness.nl/column/10916485/grootste-angel-stikstofbrief-zit-in-grondgebondenheid]Grootste angel stikstofbrief zit in grondgebondenheid[/url]
Melkveehouders zouden rustig moeten blijven. De politiek heeft hen, door de ontwikkelingen van de afgelopen jaren, in veel gevallen financieel zeer goed gecompenseerd. Ik heb eerlijk gezegd meer te doen met de mensen die werkzaam zijn in de periferie van de melkveehouderij: de werknemers bij loonbedrijven, toeleveranciers, transportbedrijven, onderhoudsbedrijven en andere ondernemingen die afhankelijk zijn van deze sector. Als melkveehouder kun je, ondanks alle onzekerheid, met opgeheven hoofd rondlopen. Wanneer een boer besluit te stoppen, ontvangt hij vaak een aanzienlijke vergoeding. Maar de werknemers van de bedrijven die van de melkveehouderij afhankelijk zijn, lopen een heel ander risico. Zij kunnen hun baan verliezen, en als hun werkgever moet sluiten, kunnen zij uiteindelijk ook gedwongen worden hun huis te verkopen. Misschien zouden juist deze bedrijven en hun werknemers moeten protesteren voor het behoud van hun werkgelegenheid. De gevolgen van het verdwijnen van de melkveehouderij raken immers niet alleen de boeren, maar de hele keten eromheen.
Je reactie slaat de plank volledig mis. Je bent vooral boos op iets wat ik helemaal niet heb geschreven. Nergens zeg ik dat stoppen als boer makkelijk is of dat geld een levenswerk vervangt. Dat verzin jij er zelf bij. Mijn punt is dat veel stoppende melkveehouders een financiële regeling krijgen, terwijl de mensen die afhankelijk zijn van die sector – chauffeurs, monteurs, loonwerkers, leveranciers en hun werknemers – vaak met lege handen achterblijven. Daar hoor je vrijwel niemand over. Daarnaast haal je twee dingen door elkaar: moeten stoppen en kiezen om gebruik te maken van een regeling. Op dit moment worden melkveehouders niet massaal onteigend. Wie gebruikmaakt van een beëindigingsregeling doet dat vrijwillig en ontvangt daar vaak een aanzienlijke compensatie voor. Dat is iets heel anders dan zonder enige keuze van je bedrijf worden afgehaald. En als een boer buiten zo'n regeling stopt omdat het bedrijf economisch niet meer rendabel is, dan is dat een ondernemersrisico dat in elke sector voorkomt. Dat is vervelend, maar niet hetzelfde als gedwongen worden te stoppen door de overheid. Misschien moet je eerst leren lezen voordat je anderen verwijt dat ze 'roepetoeteren'. Een emotionele tirade is geen argument. Als je de inhoud niet kunt weerleggen, ga je blijkbaar maar woorden in iemands mond leggen. De wereld draait niet alleen om de boer. Achter iedere melkveehouder staan tientallen gezinnen die óók afhankelijk zijn van die sector en die vaak veel minder bescherming krijgen. Dáár ging mijn reactie over.